d`Abancourt de Franqueville Karol (1851–1913), poseł na Sejm Galicyjski i działacz społeczny. Ur. w Łówczy 26 V 1851, syn Fr. Ksawerego, bratanek poprzedzającego, i brat Fr. Ksawerego, 16-letniego powstańca z 1863 r. Wychowany w atmosferze narodowej, odbył studja średnie i prawnicze we Lwowie. Poświęciwszy się sądownictwu, pracował zawodowo na prowincji, w Bełzie, Brodach, Bolechowie, Żurawnie. Jednocześnie rozwinął szeroką działalność społeczną. W domu stworzył ośrodek kultury, w społeczeństwie łagodził antagonizmy narodowe i prywatne, tępił pieniactwo ukróceniem pokątnych pisarzy, podnosił stan ekonomiczny ludności w miejscowościach, gdzie pracował, zakładając kooperatywy i szkoły przemysłowe, np. w Żurawnie około r. 1895 szkołę wyrobów wiklinowych. Zapalony przyrodnik i turysta, szerzył zamiłowania krajoznawcze. Mianowany honorowym obywatelem Żurawna, wybrany posłem z ziemi żydaczowskiej do Sejmu Galicyjskiego w r. 1895, pracował niezwiązany z żadną partją. M. in. przeprowadził ustawę o regulacji rzek i potoków górskich. Wskutek jego stanowiska nawskroś narodowego władze rządowe zmusiły go w r. 1900 do rezygnacji z poselstwa pod pozorem, że ono nie da się pogodzić z obowiązkami sędziego. Jako radca sądu we Lwowie został wysłany w r. 1898 z 5 delegatami Austrji do Prus i Saksonji dla zaznajomienia się z tamtejszem sądownictwem. Duże położył zasługi jako organizator i instruktor sądownictwa, oraz inicjator i twórca Rad Sierocych i sądowych Kas Sierocińskich w kraju. Ponadto brał czynny udział w Tow. Prawniczem, w T. S. L., w Sokole i wielu instytucjach dobroczynnych. Zakładał Kółka Rolnicze, Kooperatywy, Bursę Stefana Batorego itd. Będąc później członkiem Narodowej Demokracji, śmiałemi występami naraził się władzom austrjackim i parokrotnie przy awansach był pomijamy i upominany. Wyczerpany nadmierną i wytężającą pracą, utracił wzrok i umarł w Rabce 16 VIII 1913.

Zapiski rodzinne, oraz nekrolog w »Czasie« 1913, nr 386.             

Helena d’Abancourt